Kinderen en natuur

Bij het coachen van kinderen kan de natuur een goed hulpmiddel zijn.
Voorbeeld? Denk aan een kind met weinig zelfvertrouwen, dat wordt uitgedaagd om in een grillige oude boom een trap te zien waarop hij kan (en wil!) klimmen.
Denk aan een kind dat worstelt met verdriet, in zichzelf gekeerd is en in de natuur spelenderwijs (lees: lopenderwijs) vanaf een uitkijktoren uitzicht, openheid en afstand ervaart.
Of een kind dat chronisch ziek is (pijn heeft) en vanuit rolstoel of rolbed geniet van rimpelend water waarop zwanen 'varen'.
Tekenen, zingen of verhalen vertellen maken het proces compleet. Symboliek (zoals bij de uitkijktoren) kan creatief geuit worden en de opgedane ervaring kan zich op die manier verankeren.

Simpel gezegd: het in zichzelf gekeerde kind leert om afstand te nemen en om buiten zijn eigen circel te stappen. Soms oefenen we dit letterlijk door een circel te tekenen in het zand bijvoorbeeld. Vervolgens leert hij om zijn zintuigen open te zetten (ik hoor vogels en bladeren, ik zie groene (rustgevende!) kleuren, ik voel de zon op mijn huid (of de regen), ik kijk òp en òm mij heen). Open stellen dus in plaats van naar binnen gekeerd zijn en dan deze ervaring verankeren door middel van 'huiswerk' en specifieke coachingstechnieken.

Natuur en kinderen. Een mooie natuurlijke combinatie.