Ik durf dat niet...

Soms lukt het niet en wil het niet. Ook al weet je dat er iets moet gebeuren, dat er iets moet veranderen, toch gaat het soms niet. Weerstand tegen verandering? Geen tijd? Geen geld? Geen prioriteit?

"Ik kan dat niet", is vaak het antwoord. "Ik kan niet wat anderen kunnen".
Tegelijk met dit antwoord komen de tranen. Het is ook nogal wat, deze constatering, je vergelijkt jezelf met anderen en steekt daar dan magertjes bij af. Dat doet pijn.

Dit is een stap in het proces van persoonlijke ontwikkeling. Bewustwording.

De volgende stap doet ook vaak pijn. Want als je gevraagd wordt, of je het niet kunt, omdat je het niet wilt of niet durft....dan is daar, nà de vergelijking met anderen, opeens de confrontatie met jezelf.

"Ik wil dat niet" biedt een enorme mogelijkheid tot het stellen van vervolgvragen. Bijvoorbeeld  "waarom dan niet?" en "wat wil je dan wel?".

Weer een stap in het proces. We komen dichterbij de kern (zeker na die vraag "wat dan wel?").

Soms, nee vaak komt dan het antwoord: "ik durf dat niet".....

Steeds vaker merk ik dat -niet durven- ten grondslag ligt aan het -niet voluit doen en leven-, dat angst en onzekerheid de primaire gevoelens zijn van waaruit gereageerd wordt. Dat betekent nogal wat, als je niet doet wat je eigenlijk graag wilt en ook vast wel kunt, maar om welke reden dan ook niet durft.

Deze week wil ik dit thema behandelen. Ten eerste: waarom die angst en onzekerheid? Waar is het op gebaseerd en hoe diep zit het verankerd in je gedachten?
Ten tweede: hoe reëel is die angst? Wat kan er in het ergste geval gebeuren? Voor wiens afkeuring ben je bang en hoe belemmerend is dat?
Ten derde: Hoe kun je ermee om leren gaan? Hoe kun je verdergaan in plaats van stil blijven staan?

Angst is in zijn algemeenheid belemmerend en beklemmend, het weerhoudt je van het zetten van stappen, van het ontdekken van nieuwe dingen, het zorgt ervoor dat je stress opbouwt (hetgeen zich soms uit in lichamelijke klachten) waardoor je helaas nog kwetsbaarder wordt.

Morgen meer.