Dat durf ik niet, want...

Gisteren schreef ik over de impasse van het "niet kunnen" en over wat daar vaak achter zit, namelijk "niet willen" of "niet durven". Het laatste "dat durf ik niet", is een uiting van angst en onzekerheid.

Vandaag wil ik ingaan op het waarom? Waarom die angst en onzekerheid? Waar is het op gebaseerd en hoe diep zit het verankerd in je gedachten?
Zoveel mensen, zoveel verhalen. Soms is er iets gebeurd vroeger waardoor er een breuk is ontstaan in het vertrouwen in de ander en in zichzelf. Een negatieve ervaring die onvoldoende verwerkt is tot leerervaring; waarvan onvoldoende afstand is genomen en die daarom steeds terug lijkt te komen in de herinnering. Aangezien het geheugen geneigd is om negatieve dingen te onthouden, heeft deze gedachte vrij spel om haar negatieve energie te verankeren in je hele doen en laten.

Een andere oorzaak kan (over)gevoeligheid voor de mening en het oordeel van anderen zijn. Sommige mensen zijn onvoldoende in staat om onafhankelijk te denken, te doen en te reageren. Voelen altijd de prikkende ogen van anderen in hun rug: (schoon)familie, ouders, vrienden, collega´s.

Iets wat ook tot onzekerheid en angst leidt, is perfectionisme, gekoppeld aan een verkeerd zelfbeeld. Als je geen fouten durft te maken, mis je leerervaringen en het zetten van nieuwe stappen.

Zoveel mensen, zoveel verhalen. Toch wil ik er nog eentje aanhalen: hele praktische redenen om iets niet te durven, bijvoorbeeld geldzorgen: "ik wil graag van baan veranderen, maar ben bang voor de financiële consequenties" of  "ik wil graag scheiden, maar ben bang voor de toekomst (vaak ook geldgerelateerd)".

Angst en onzekerheid kunnen zich heel diep wortelen als je je gedachten hun gang laat gaan. Negatieve gedachten slaan zich op in je geheugen en fluisteren je in de vorm van zogenaamde 'stemmetjes' graag de hele dag in "dat je dat toch niet kunt en dat het toch niet lukt".
Ook kan het zich uiten in lichamelijke (chronische) klachten omdat het zoveel negatieve energie en stress met zich meebrengt.

Vandaag dus een belichting van het 'waarom?'.
Morgen wil ik ingaan op hoe reëel het is om zo te denken en wat de consequenties zijn (hoe belemmerend het is).
Vervolgens -en dat is natuurlijk de essentie van coaching-: hoe ga je er mee om en hoe zorg je ervoor dat je verder kunt?